دنیای کودکان همیشه جالب بوده! استادی داشتم که می گفت مثل کودکان در زمان حال زندگی میکنه! معتقد بود جوان در فکر آینده است و پیر (دیرینه روز) به فکر گذشته ی از دست داده...

هدف از این مقدمه ی بی ربط این دو عکس از دنیای کودکانه...

(با دیدن اولی یاد خودم و شنگول افتادم!)

و این دومی که دارن سیب ترش می خورن!!!

ای کاش دنیایمان به هم نزدیکتر بود آنقدر نزدیک که دیگر چیزی به نام فاصله معنایی نداشت

ای کاش فاصله ی میان آدمها به قدر فاصله ی دلهایشان بود تا دیگر دوری و دلتنگی معنایی نداشت

ای کاش...

برای طی کردن فاصله ها چقدر باید عاشق بود..؟

آیا در کوله بارمان به قدر این همه فاصله توشه ی راه برداشته ایم..؟

توشه ای از صبر و عشق

صبر برای تحمل دوری و دلتنگی و عشق برای نهراسیدن از فاصله ها